Marc Feunteun, SVA, France Viande Export: «Ο καταναλωτής ψάχνει μια ‘όμορφη ιστορία’ για το κρέας που αγοράζει» - Meatplace

Marc Feunteun, SVA, France Viande Export: «Ο καταναλωτής ψάχνει μια ‘όμορφη ιστορία’ για το κρέας που αγοράζει»

Η σκληρή δραστηριότητα της κτηνοτροφίας, οι νόμοι για τις ορμόνες, τα αντιβιοτικά και τη σφαγή των ζώων, ο αντίκτυπος των διεθνών συμφωνιών στη γαλλική και κατ’ επέκταση την ευρωπαϊκή αγορά, η Κίνα ως ‘Γη της Επαγγελίας’ και οι παράγοντες που ορίζουν την τιμή του κρέατος είναι μερικά από αυτά που απασχολούν καθημερινά τον Γάλλο Marc Feunteun, σημαίνον στέλεχος και κορυφαίο θεσμικό παράγοντα της γαλλικής βιομηχανίας κρέατος.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ευγενής στους τρόπους του και αναλυτικός όταν κουβεντιάζει για τα θέματα της δουλειάς του, παθιασμένος με αυτό που κάνει εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες κι έχοντας πλέον παγκόσμια εποπτεία όσων  διαμείβονται στον κλάδο του κρέατος, ο Γάλλος (με αγγλική καταγωγή) Marc Feunteun είναι σήμερα διευθυντής εξαγωγών του γαλλικού σφαγείου SVA Jean Rozé και ταυτόχρονα πρόεδρος της ισχυρότατης France Viande Export, της Ένωσης Εξαγωγέων Κρέατος της χώρας του.

Ο Marc Feunteun θα εκφράσει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας τη συμπάθειά του για τη χώρα μας, όχι μόνο διότι αποτελούμε έναν από τους παραδοσιακούς, σταθερούς πελάτες της γαλλικής βιομηχανίας κρέατος, αλλά διότι εδώ εξακολουθούν να ισχύουν ορισμένα από τα θέσφατα της κρεατοφαγίας: η σχέση ‘λατρείας’ του καταναλωτή με το προϊόν, ο σημαίνων ρόλος του κρεοπώλη, η αναζήτηση νέων τάσεων. Ο ίδιος πιστεύει ότι το μυστικό της επιτυχούς σχέσης ανάμεσα στο γαλλικό κρέας και τις εταιρείες που το παράγουν και το διακινούν από τη μια πλευρά, και των ελληνικών εταιρειών που το εισάγουν, όπως η εταιρεία Ναυπλιώτης της οποίας ήταν καλεσμένος και των Ελλήνων καταναλωτών, είναι οι σχέσεις συνεργασίας κι εμπιστοσύνης.

«Όλες οι δουλειές που κάνουμε, γίνονται μέσω συνεργασιών με ανθρώπους που τους γνωρίζουμε εδώ και 30 χρόνια.» μας είπε και εξήγησε: «Πολλά από τα ωραία πράγματα που γίνονται κι απολαμβάνει ο καταναλωτής,  γίνονται διότι είμαστε συνεργάτες. Τα προβλήματα λύνονται διότι έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου μέσα από πολλά: την οικονομική κρίση,  τις διατροφικές κρίσεις του 2008 και του 2015 κ.ά. Επομένως βλέπω λαμπρό μέλλον στις σχέσεις μας με την Ελλάδα».

Καλημέρα κύριε Feunteun και καλωσορίσατε στην Ελλάδα. Ήσασταν στο Ισραήλ πρόσφατα…

Πράγματι, ήμουν στο Ισραήλ όπου σε ορισμένες περιόδους του χρόνου εξάγουμε συγκεκριμένα είδη κρεάτων.

Υπάρχουν κάποιοι θρησκευτικοί περιορισμοί εκεί κάτω…

Υπάρχουν πράγματι, το γνωρίζουμε και το σεβόμαστε. Δεν είναι μεγάλο πρόβλημα όμως διότι το αντιμετωπίζουμε…

Ας περάσουμε στη Γαλλία. Μιλούσα πρόσφατα με ένα συμπατριώτη σας από μια εταιρεία η οποία παράγει σνακ και μπάρες δημητριακών από αλεσμένα έντομα. Μου ανέφερε ότι στη Γαλλία υπάρχει πρόβλημα με τις ακριβές τιμές του κρέατος, σε σημείο μάλιστα να τοποθετούνται αντικλεπτικά σε συσκευασίες τυποποιημένων κρεατοσκεασμάτων ή κομματιών κρέατος λόγω έξαρσης των περιστατικών κλοπής. Πώς το σχολιάζετε;

Δεν είναι ορθό ότι οι τιμές του κρέατος έχουν αυξηθεί. Αν δείτε την τιμή του κρέατος σήμερα και τη συγκρίνετε με την τιμή πριν από 40 χρόνια, θα δείτε ότι είναι η ίδια. Αυτό σημαίνει ότι οι παραγωγοί απορρόφησαν τον πληθωρισμό όλων αυτών των χρόνων: 2% πληθωρισμός επί 40 χρόνια περίπου 80% κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η τιμή του κρέατος δεν έχει αλλάξει εδώ και περίπου 40 χρόνια. Για την ακρίβεια είναι ευκολότερο να αγοράσει κανείς κρέας σήμερα, σε σχέση με πριν από 40 χρόνια.

Ποια είναι η δική σας θέση;

Υπάρχει μια άλλη οπτική που αναδεικνύεται σήμερα: η τάση προς όλο και πιο ποιοτικό κρέας. Οι άνθρωποι δεν αναζητούν πλέον το φθηνό αλλά το ποιοτικό κρέας. Αυτή η τάση αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι hard discount λιανεμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl, η Aldi κ.ά. παρουσιάζουν μείωση πωλήσεων. Δεν τα πάνε καλά. Οι καταναλωτές αναζητούν πλέον – κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει έντονα- υψηλή ποιότητα κρεάτων. Βέβαια, η έννοια της ποιότητας δεν είναι ίδια για όλους τους καταναλωτές. Έτσι, είναι καθήκον  μας να κατηγοριοποιήσουμε την αγορά ανάλογα με τις ανάγκες των καταναλωτών και να τους προσφέρουμε αυτό που πραγματικά τους ικανοποιεί.

Είναι γαλλικό το φαινόμενο αυτό;

Όχι, εμφανίζεται παντού στην Ευρώπη ακόμα και την Ελλάδα. Οι καταναλωτές είναι όλο και περισσότερο προβληματισμένοι για το πώς παράγεται το κρέας που αγοράζουν, ποιο είναι το αντίκτυπο της παραγωγής του στην κοινωνία και το περιβάλλον, πως συμπεριφερόμαστε στα ζώα κ.ά. Όταν αγοράζετε κρέας από την Αυστραλία ή από χώρες της Αμερικής,  θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τα ζώα εκεί ζουν σε φάρμες με πληθυσμό μέχρι και 25.000 κεφάλια, δεν τρώνε γρασίδι,  η παραγωγή κάνει χρήση ορμονών και αντιβιοτικών, χρησιμοποιούν  γαλακτικό οξύ- το γνωστό bleach- για την απολύμανση των κρεάτων κ.λπ. Οι καταναλωτές ρωτάνε πλέον για όλα αυτά.

Κι εσείς τι απαντάτε;

Απαντάμε ότι όλα αυτά είναι πράγματα που δεν χρησιμοποιούνται στη Γαλλία, διότι είναι εντελώς έξω από τη νοοτροπία μας. Απαντάμε ότι η νομοθεσία στην Ευρώπη είναι πολύ αυστηρή: δεν επιτρέπεται η χρήση ορμονών και αντιβιοτικών. Απαντάμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του παραγόμενου κρέατος στη Γαλλία, σχεδόν το 97% προέρχεται από ζώα τα οποία τρέφονται με χορτάρι, ζούνε σε φάρμες, βγαίνουν έξω στον ήλιο, οτι ο πληθυσμός των ζώων στις φάρμες είναι κατά πολύ μικρότερος και ο ατομικός χώρος τους πολύ μεγαλύτερος. Απαντάμε ότι δεν επιτρέπεται η χρήση γαλακτικού οξέως για την απολύμανση των κρεάτων. Από την άλλη, η μέση φάρμα στη Γαλλία είναι 57 εκτάρια, είναι δηλαδή μικρή, ενώ πρόκειται για φάρμες που περνάνε από πατέρα σε γιο και σε εγγονό, για γενιές τώρα. Υπάρχει τεχνογνωσία στην παραγωγή κρέατος σε συνδυασμό το νεωτερισμό και τις βελτιώσεις που φέρνει η τεχνολογία. Πιστεύουμε λοιπόν ότι παράγουμε υγιεινά κρέατα.

Υπάρχει όμως ένας φόβος κύριε Feunteun, ειδικά στις αγγλοσαξονικές χώρες.

Πράγματι αυτό νιώθει κάποιος, ειδικά όταν τον κίτρινο τύπο . Μια και αναφερθήκατε στην Αγγλία, από την οποία κατάγεται η μητέρα μου, όταν πήγαινα εκεί παιδί απορούσα διότι οι Άγγλοι δεν ήξεραν τι πάει να πει μπριζόλα. Σήμερα κι αυτοί έχουν κάνει βήματα μπροστά αφού υπάρχουν παντού gourmet εστιατόρια, αγοράζουν κρέατα από τη Σκωτία ή την Ιρλανδία που παράγονται με φυσική διαδικασία. Έτσι θα έλεγα ότι και στην Αγγλία – ίσως περισσότερο κι από τη Γαλλία- οι άνθρωποι ψάχνουν για ποιοτικό κρέας, για φυσική παραγωγή, για μια ‘όμορφη ιστορία’ πίσω από τη φάρμα ή τον παραγωγό που το παράγει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη.

Μπορείτε να ισχυριστείτε ότι αφήσαμε πίσω μας την εποχή των κρίσεων και των ασθενειών;

Ναι, μπορώ να το πω αυτό. Η σημαντική ασθένεια που αντιμετωπίσαμε ήταν η νόσος των ‘τρελών αγελάδων’. Ξέρετε πόσοι ασθένησαν στην Γαλλία; Ένας! Έχουμε ένα από τα αυστηρότερα συστήματα ελέγχου στον κόσμο και δεν μιλώ για τη Γαλλία, μιλάω συνολικά για την Ευρώπη. Προλαμβάνουμε κάθε πρόβλημα, αντιμετωπίζουμε με επιτυχία όποιον προσπαθεί να δημιουργήσει πρόβλημα.

Να περάσουμε σε κάτι άλλο: τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται πανευρωπαϊκά  ‘κίνημα’ ενάντια στην κατανάλωση κρέατος. Ριζοσπαστικές οργανώσεις, ορισμένες πολύ ακραίες στη δράση και τη ρητορεία τους, καλούν τον κόσμο να εγκαταλείψει το κρέας. Πώς τα σχολιάζετε όλα αυτά;

Είναι κάτι που θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Πρέπει να τους ακούσουμε διότι η ίδια η κοινωνία, μας ζητάει να τους ακούσουμε. Δεν μπορούμε φυσικά να συμφωνήσουμε με τους ακτιβιστές, αλλά είναι μια τάση κι αν θέλουμε να υπάρχουμε μεθαύριο θα πρέπει να απαντήσουμε στα ζητήματα που φέρνουν στη δημόσια συζήτηση. Έχω συμμετάσχει σε τρείς τέτοιες συναντήσεις οργανωμένες από τη γαλλική κυβέρνηση, όπου στάθηκα απέναντί τους. Ασφαλώς δεν συμφώνησα με την προτροπή τους να σταματήσουμε να παράγουμε κρέας, αλλά συζητήσαμε.

Φαίνεται πως έχουν επηρεάσει την κατανάλωση κρέατος.

Πράγματι, η κατανάλωση κρέατος υποχωρεί εδώ και περίπου 20 χρόνια σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα, για πολλούς λόγους και οι κοινωνικοί είναι οι πιο σημαντικοί. Κάποιοι δεν θέλουν να φάνε κρέας εξαιτίας της κακομεταχείρισης των ζώων. Άλλοι δεν θέλουν να φάνε κρέας διότι συνδέουν την κατανάλωση κρέατος με ορισμένες ασθένειες που έχουν εμφανιστεί στην κτηνοτροφία. Για το τελευταίο θέλω να σημειώσω ότι η Ευρώπη είναι η ήπειρος με την πιο ασφαλή κτηνοτροφία, με τα λιγότερα κρούσματα ζωονόσων. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της σκληρότητας στα ζώα, το ζήτημα της σφαγής τους- εκεί όμως έχουν γίνει βήματα. Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο όσο αφορά την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων. Μην ξεχνάτε ότι μας ενδιαφέρει και μας: αν ένα ζώο στρεσαριστεί κατά τη διαδικασία το κρέας του δεν είναι καλό. Στις φάρμες μας τα ζώα έχουν δικό τους χώρο με άχυρα έτσι ώστε να μην έρχονται συνεχώς σε επαφή με άλλα ζώα ενώ, από την άλλη, δεν απομονώνουμε τα ζώα. Παίζουμε μουσική στα ποιμνιοστάσια για να ‘ξεκουράσουμε’ τα ζώα και τις ζεστές ημέρες του χρόνου έχουμε ντους και τα ψεκάζουμε για να τα δροσίσουμε. Αυτό το διάστημα μελετάμε να εισάγουμε τους διαδρόμους με καμπύλες κι όχι με κοφτές γωνίες διότι στα βοοειδή δεν αρέσουν οι απότομες γωνίες, θέλουν να βλέπουν που πηγαίνουν, βάζουμε επίσης περισσότερα χρώματα στους τοίχους κλπ. Υπάρχει πολλή σκέψη πάνω στην καθημερινότητα της φάρμας. Προσπαθούμε επίσης  να λύσουμε τα προβλήματα της μεταφοράς στα σφαγεία.

Ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα;

Τα ζώα δεν πρέπει να μετακινούνται για μεγάλες αποστάσεις από τη φάρμα στο σφαγείο, από την άλλη όμως δεν μπορούμε να έχουμε σφαγείο σε κάθε γαλλικό χωριό. Μελετάμε τη δημιουργία κι άλλων, μικρότερων σφαγείων πέρα από τα πολύ μεγάλα που βρίσκονται στη δυτική Γαλλία όπου είναι συγκεντρωμένη η παραγωγή κρέατος. Όλα αυτά, όπως αντιλαμβάνεστε, έχουν κόστος. Ο καταναλωτής θέλει τοπική παραγωγή και ιδανικές συνθήκες σφαγής, αλλά θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να πληρώσει γι’ αυτό. Αυτό θα μπορούσε να είναι η απάντηση στην πρώτη ερώτησή σας, για την τιμή του κρέατος στη Γαλλία.

Πριν λίγες ημέρες ακούσαμε όλοι τις δηλώσεις Τραμπ για το εμπόριο χάλυβα με την Ευρώπη και νομίζω πως ανησυχήσαμε. Τι λέτε εσείς;

Προς το παρόν δεν έρχεται αμερικανικό κρέας στην Ευρώπη, διότι δεν υπάρχει σχετική συμφωνία. Προς το παρόν δεν απασχολεί το ζήτημα. Προς το παρόν η Ευρώπη αρνείται να αλλάξει τη στάση της σε ορισμένα ζητήματα όπως η χρήση των ορμονών στην κτηνοτροφία. Υπάρχουν όμως άλλες συμφωνίες με άλλα κράτη.

Εννοείτε τη CETA κύριε Feunteun. Θα ήθελα μα μάθω τη γνώμη σας.

Είναι μια κακή συμφωνία για την ευρωπαϊκή βιομηχανία κρέατος. Τη στιγμή που υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ όλων των παικτών στην Ευρώπη, έρχεται ξαφνικά ένας παίκτης απ΄ έξω, με 68.000 τόνους κρέατος – αυτή είναι η ποσόστωση που επιτρέπει η CETA. Σε όλες τις παραγωγούς χώρες, από τη Γαλλία μέχρι την Πολωνία κι από την Ιταλία μέχρι τις σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει μια δέσμευση για τη μη χρήση  ορμονών, όχι σκληρότητα απέναντι στα ζώα και, ξαφνικά, εμείς επιτρέπουμε στους Καναδούς να έρθουν. Μπορεί να μην επιτρέπουμε τις ορμόνες αλλά επιτρέπουμε να ισχύουν για τους Καναδούς όλα αυτά που εμείς με πολύ κόπο έχουμε καταφέρει να αλλάξουμε τα τελευταία χρόνια: την απολύμανση με γαλακτικό οξύ, τις τεράστιες φάρμες, τη μη σίτιση με χορτάρι, τις κακές συνθήκες σφαγής. Εμείς, υιοθετούμε ότι πιο σύγχρονο υπάρχει για να ανταποκριθούμε τις απαιτήσεις των καταναλωτών με αποτέλεσμα να ανεβαίνει η τιμή του κρέατος, ενώ οι Καναδοί μπορούν να μπουν στην αγορά χωρίς να υιοθετούν αυτούς του κανόνες. Πάρτε για παράδειγμα την υπόθεση με τα αντιβιοτικά;

Ποιο είναι το πρόβλημα με τα αντιβιοτικά;

Τα αντιβιοτικά γίνονται όλο και λιγότερο ικανά στην αντιμετώπιση ασθενειών. Περίπου 140 χώρες πήραν μια πολύ σημαντική απόφαση: να μην χρησιμοποιούμε στην κτηνοτροφία αντιβιοτικά τα οποία μπορούν να περάσουν στον ανθρώπινο οργανισμό κι έτσι να τον εξασθενίσουν σε μια μελλοντική επιδημία όπου θα χρησιμοποιούνταν αυτά τα αντιβιοτικά. Επιλέχθηκαν 50 αντιβιοτικά τα οποία δεσμευτήκαμε να μην χρησιμοποιήσουμε ποτέ στην κτηνοτροφία, να μην έρθει ο άνθρωπος σε επαφή μαζί τους, έτσι ώστε όταν μελλοντικά προκύψει π.χ. μια επιδημία γρίπης να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για τους ανθρώπους με επιτυχία διότι θα είναι ικανά να αντιμετωπίζουν την ασθένεια στον άνθρωπο. Αν όμως αρχίσουμε να τα χρησιμοποιούμε από τώρα στην κτηνοτροφία δεν θα έχουν καμία επιτυχία όταν μελλοντικά θα χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσουμε για τον άνθρωπο. Ο Καναδάς, αν και ψήφισε τη συμφωνία, δεν την τηρεί και χρησιμοποιεί κάποια από τα αντιβιοτικά αυτά για το γρηγορότερο μεγάλωμα των ζώων. Ο Καναδάς χρησιμοποιεί αυτά που λέμε sanctuary antibiotics, αντιβιοτικά που δεν χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να είμαστε λιγότερο παραγωγικοί και πιο ακριβοί. Αλλά θα είμαστε όμως καλυμμένοι εάν κι όταν εμφανιστούν οι ασθένειες. Αυτά είναι θέματα που μας απασχολούν αλλά δεν απασχολούν την άλλη πλευρά κι αυτό είναι πρόβλημα.

Παίζει κάποιο ρόλο το είδος του κρέατος που θα εισάγεται;

Αυτό είναι ένα ακόμα μεγάλο θέμα. Το πρόβλημα είναι ότι τα πιο φθηνά κομμάτια κρέατος, δηλαδή οι λιγότερο καλές κοπές, θα μένουν στην Αμερική και θα επιχειρείται η εξαγωγή των πιο ακριβών κοπών όπως οι μπριζόλες, τα rib eye, το κόντρα, τα φιλέτα κ.ά. τα οποία είναι ακριβά στην Ευρώπη για όλους τους λόγους που σας είπα πριν. Επομένως, οι 68.000 τόνοι της συμφωνίας δεν θα είναι ολόκληρα ζώα, αλλά πολύ ειδικές κοπές, οι οποίες θα ανταγωνίζονται ευθέως όλα αυτά που προσδίδουν ιδιαίτερη αξία στην ευρωπαϊκή κτηνοτροφία αυτή τη στιγμή. Αν λοιπόν αύριο θελήσουμε να πουλήσουμε πλάτη στην Ελλάδα, είναι πολύ πιθανό να ανέβει η τιμή.

Μα γιατί να γίνει κάτι τέτοιο;

Σήμερα μπορούμε και πουλάμε πλάτες σε μια λογική τιμή στην Ελλάδα διότι  έχουμε καλύψει τα έξοδά μας από τις πωλήσεις των ακριβότερων κοπών στο Γάλλο καταναλωτή που είναι διατεθειμένος να πληρώσει να πληρώσει κάτι παραπάνω. Αύριο, όταν στην αγορά των ακριβών κοπών θα εισέλθει ο Καναδάς και οι ευρωπαϊκές τιμές στις κοπές αυτές θα πέσουν, θα είμαστε αναγκασμένοι να αυξήσουμε την τιμή των κοπών που πουλάμε στην Ελλάδα. Είναι πάντα ένα παιχνίδι ισορροπιών όπως καταλαβαίνετε. Μπορεί οι τιμές της μπριζόλας να πέσουν στη βόρεια Ευρώπη αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αυξηθεί η τιμή για το χεράκι στη νότια Ευρώπη. Μπορεί όμως η νότια Ευρώπη να πληρώσει αυξημένες τιμές;

Μάλλον όχι, υπό τις παρούσες συνθήκες…

Στη Γαλλία υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Θεωρούμε ότι οι τιμές του κρέατος είναι υψηλές, το είπατε κι εσείς προηγούμενα κι όμως αυτές οι λεγόμενες υψηλές τιμές, δεν επιτρέπουν στο μέσο Γάλλο κτηνοτρόφο να απολαύσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής. Περίπου το 20% των   Γάλλων αγελαδοτρόφων έχουν μεν μια σημαντική περιουσία σε ζώα και γη, έχουν π.χ. φάρμα 57 εκτάρια και 57 ζώα, μιλάμε για περιουσία 2-3 εκατ. ευρώ,  αλλά στην πραγματικότητα κερδίζουν 350 ευρώ το μήνα. Πως είναι δυνατό να είναι πλούσιοι και φτωχοί ταυτόχρονα; Τι κάνουν λοιπόν αυτοί οι κτηνοτρόφοι; Τα παρατάνε… Πρέπει να δώσουμε προστιθέμενη αξία, να φέρουμε τους παραγωγούς πίσω στη φάρμα τους, να μπορέσουν να ζήσουν από τη δουλειά τους. Προς το παρόν κλείνουν τις φάρμες και φεύγουν…

Είναι και πολύ θυμωμένοι. Τους βλέπουμε στους δρόμους, σε συλλαλητήρια…

Είναι πράγματι πολύ θυμωμένοι. Τυπικοί Γάλλοι… Είναι σε δύσκολη κατάσταση.

Η Κίνα έχει μπει με δύναμη στο παγκόσμιο σκηνικό και στο χώρο του κρέατος κι αναρωτιέμαι αν για εσάς, τη γαλλική βιομηχανία κρέατος, αντιπροσωπεύει τη ‘Γη της Επαγγελίας’.

Γη της Επαγγελίας; Ναι… Είμαι πρόεδρος της Ένωσης Εξαγωγέων Κρέατος της Γαλλίας και συμμετέχω στις συζητήσεις που διεξάγονται εδώ και καιρό με την Κίνα. Όπως ίσως θα έχετε πληροφορηθεί, υπήρξε ένα εμπάργκο της Κίνας σε βάρος των ευρωπαϊκών προϊόντων, που ισχύει εδώ και 20 χρόνια, από την εποχή των ‘Τρελών Αγελάδων’. Με τα χρόνια, κάποιες χώρες, όπως η Ουγγαρία, κατάφεραν να άρουν το εμπάργκο σε ότι αφορά τα δικά τους κρέατα. Υπάρχουν λοιπόν μεμονωμένες διαπραγματεύσεις κρατών με την Κίνα, μάλιστα με την Ιρλανδία ολοκληρώθηκαν θετικά πριν δύο μήνες και λογικά κι εμείς θα λάβουμε την άδεια για εξαγωγές κάποια στιγμή μέσα στο 2018. Με την κατανάλωση να πέφτει σε όλη την Ευρώπη, πρέπει να βρούμε τρόπους για να επιβιώσουμε- η Κίνα είναι μια διέξοδος. Δεν είναι η μόνη λύση. Ασφαλώς δεν θα πουλήσουμε στην Κίνα αυτά που δίνουμε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες διότι οι Κινέζοι δεν είναι σε θέση να πληρώσουν προς το παρόν. Θα δώσουμε εντόσθια, πόδια, μύτες, αυτιά, κόκαλα κ.ά., κομμάτια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σούπες και μπορούν να καταναλώσουν τεράστιες ποσότητες. Είναι τμήματα των ζώων που μέχρι σήμερα τα στέλνουμε στην Αφρική, σε πολύ χαμηλές τιμές. Αν μπορέσουμε να κερδίσουμε έστω κάτι περισσότερο από αυτά τα προϊόντα, θα είναι θετικό για μας

Γιατί δεν τρώνε οι Κινέζοι αυτά που τρώμε και εμείς;

Γιατί είναι ακριβά γι’  αυτούς- είναι μια φτωχή χώρα. Πραγματικό κρέας τρώνε σπάνια μέσα στο χρόνο, αλλά υπάρχει ξέρετε και διαφορετική διατροφική κουλτούρα: οι άνθρωποι δεν έχουν συνηθίσει να τρώνε μπριζόλες, μπέργκερ ή μουσακά. Τρώνε σούπα, γουόκ και γενικά γεύματα που περιέχουν πολύ λίγο κρέας. Όταν η μέση κατανάλωση βοδινού κρέατος στη Γαλλία είναι 24 κιλά το χρόνο, στην Κίνα είναι 5 κιλά.  Αλλά κι αυτό αλλάζει. Υπάρχει μια μεσαία τάξη περίπου 300 εκατ. άνθρωποι, σχεδόν μια ‘Ευρώπη’, μια ‘Ευρώπη’ που σε αντίθεση με τη δική μας Ευρώπη αυξάνει συνεχώς την κατανάλωση κρέατος. Εάν η μέση κατανάλωση  κρέατος στην Κίνα ανεβεί ένα κιλό το άτομο, τότε μιλάμε 1,3 δισ. κιλά κρέατος το χρόνο- αυτό αντιστοιχεί σε 10 εργοστάσια στην Ευρώπη που θα παράγουν μόνο για την Κίνα!

Ποια είναι η γνώμη σας για τη Ελλάδα;

Είμαι στη δουλειά σχεδόν 40 χρόνια και έχω πάρε-δώσε με τη χώρα μας και τα 40 αυτά χρόνια. Στην Ευρώπη, στη Γαλλία ειδικά, έχουμε μεγάλα ζώα όπως τα Charolaise (Σαρολέζ), τα Limousine (Λιμουζίν), τα Blonde d’Aquitaine (Μπλοντ Ντ’ Ακιτέν),  και ξέρετε γιατί; Διότι οι κρεοπώλες στη Γαλλία και αλλού, θέλουν να έχουν αυτά ακριβώς τα μεγάλα ζώα στο κατάστημά τους, κρεμασμένα στα τσιγκέλια και να τα επιδεικνύουν περήφανοι στους πελάτες του. Αυτοί με τη σειρά τους, βλέποντάς τα ενθουσιάζονται και μπαίνουν να αγοράσουν. Όπου υπάρχει τέτοια παράδοση, όπου οι άνθρωποι βλέπουν τα κρέατα και μπαίνουν στο κατάστημα για να αγοράσουν – συμβαίνει στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα, αλλά και στην Αλγερία-  να είστε σίγουροι ότι θα προτιμούνται τέτοια κρέατα, όπως αυτά που παράγει η Γαλλία. Πιστεύω λοιπόν ότι Γαλλία και Ελλάδα δεν μπορούν να κάνουν η μια χωρίς την άλλη. Υπάρχει και κάτι ακόμα: η Ελλάδα αγοράζει πλάτες και χεράκι ενώ η Ιταλία αγοράζει μπούτι κι αυτό μας επιτρέπει να εξάγουμε όλα τα νεαρά αρσενικά ζώα κυρίως στη νότια Ευρώπη- οι Γάλλοι προτιμούν τα θηλυκά ζώα. Κι αυτό θα συνεχιστεί στο μέλλον.

Τι γνώμη έχετε για τον τουρισμό στην Ελλάδα; Μπορεί να βοηθήσει στην αύξηση των πωλήσεών σας;

Έχετε πράγματι πολύ τουρισμό, αλλά τουρισμό που βασίζεται στις χαμηλές τιμές. Εμείς δεν μπορούσαμε να δώσουμε χαμηλές τιμές, έτσι, με τον καιρό, εδώ και μια δεκαετία περίπου, αποσυρθήκαμε από τη συγκεκριμένη αγορά και στη θέση μας ήρθε η Πολωνία. Δεν έχουμε και πολλές ελπίδες στη συγκεκριμένη αγορά. Η αλήθεια ότι τελευταία υπάρχει μια κίνηση από τουρισμό καθώς ορισμένοι δεν θέλουν να τρώνε πια χαμηλής ποιότητας κιμά στον μουσακά τους και σε συνδυασμό με τις άλλες δύο τάσεις, τα κρέατα μακράς ωρίμανσης και τη διαδικασία marbling, υπάρχει μια προοπτική.

Έχετε να μου πείτε κάτι για τις δύο αυτές τάσεις;

Α, έχουν πολύ ενδιαφέρον. Για σχεδόν 30-40 χρόνια πουλούσαμε όσο το δυνατό πιο άπαχο κρέας και ξαφνικά, μέσω της εταιρείας Ναυπλιώτης, αρχίσαμε να πουλάμε marbling, είναι μια τάση που αναπτύσσεται, διότι οι άνθρωποι δεν κοιτούν πλέον μόνο την εξωτερική εμφάνιση του κρέατος αλλά ενδιαφέρονται για τη γεύση και την ποιότητά του. Τα κρέατα αυτά ανταγωνίζονται τα αυστραλιανά Aberdeen-Angus, αλλά η διαφορά τους είναι ότι ενώ εγγυούμαστε κι εμείς ότι θα είναι στο marbling όπως ακριβώς τα αυστραλιανά, τα δικά μας τρέφονται με γρασίδι, ζούνε έξω, δεν τους δίνουμε ορμόνες ή αντιβιοτικά, ζούνε σε πολύ καλύτερες συνθήκες, είναι ασφαλέστερα προϊόντα ηθικής κτηνοτροφίας. Υπάρχει λοιπόν στην Ελλάδα, μια μικρή κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι δεν θέλουν απλώς κρέας, αλλά μια διαφορετική εμπειρία ειδικά στα εστιατόρια.

Τι ξέρουν οι επαγγελματίες για τα κρέατα;

Το μεγάλο πλεονέκτημα των Ελλήνων – σε σχέση με πολλούς άλλους λαούς στην Ευρώπη και ειδικά τους βόρειους- είναι ότι έχουν το χασάπη τους ο οποίος μπορεί και τους δίνει χρήσιμες πληροφορίες, και επιπλέον όπως  έχω διαπιστώσει οι κρεοπώλες εδώ είναι παθιασμένοι με τη δουλειά τους. Στη Γαλλία το 75% του κρέατος πωλείται σε σουπερμάρκετ κι όχι σε κρεοπωλεία. Δεν υπάρχει επαφή καταναλωτή και πωλητή. Ευτυχώς υπάρχει μια μικρή ανάπτυξη στο επάγγελμα των κρεοπωλών στη Γαλλία. Ο κρεοπώλης μπορεί να εξηγήσει σε έναν καταναλωτή ο οποίος ενδεχομένως βλέπει ένα κομμάτι κρέας που δεν γνωρίζει, ότι το κομμάτι αυτό έχει τις τάδε ιδιότητες και μαγειρεύεται με το δείνα τρόπο, μπορεί να τον πείσει να κλείσει τα μάτια του, να μαγειρέψει το κρέας αυτό και να δοκιμάσει τη γεύση του. Οι κρεοπώλες μπορούν να πληροφορήσουν τους καταναλωτές για πάρα πολλά θέματα.

 

Να κλείσουμε με μια συνολική αποτίμηση της βιομηχανίας της οποίας είστε μέλος. Λένε ότι μερίδιο στην επιτυχία σας έχει η κοινή εμπορική και προωθητική δραστηριότητα πολλών και διαφορετικών φορέων που αντιπροσωπεύουν επιχειρηματίες και παραγωγούς. Έτσι είναι;

Έτσι είναι και μακάρι να δούμε να γίνεται κάτι τέτοιο και από την πλευρά της Ελλάδας. Το γαλλικό βοδινό κρέας έχει κατακτήσει μια πολύ σημαντική οργανωτική μορφή εδώ και 30-35 χρόνια και αποτελείται από 13 διαφορετικές ομοσπονδίες μεταξύ των οποίων οι κρεοπώλες, οι βιομήχανοι, οι παραγωγοί κ.ά. Στη Γαλλία αυτή η οργανωτική μορφή, ας την αποκαλέσουμε Διεπαγγελματική, έχει τη δυνατότητα να νομοθετεί με την εποπτεία του κράτους για μια σειρά ζητήματα. Όλοι κάθονται σε ένα τραπέζι για να συζητήσουν- δεν είναι εύκολο, αλλά το κάνουμε. Και δουλεύει… Δουλεύει εδώ και 35 χρόνια…

 

You might also like